Kwetsbare verhalen over… schaamte en falen

In de aankomende periode deelt de Franciscaanse Gideonsbende steeds franciscaanse en persoonlijke verhalen over thema’s die je misschien liever uit de weg gaat. De Franciscaanse Gideonsbende nodigt je uit om deze thema’s juist aan te gaan. Lees erover, praat er met anderen over en draag de verhalen als medailles bij je.

Het zesde thema dat wij met jou willen aangaan is: schaamte en falen. Op deze pagina vind je een thematische uitleg, een franciscaans verhaal, en een ervaringsverhaal ter inspiratie. Ken jij dergelijke verhalen? Misschien draag jijzelf deze verhalen bij je, of heeft je buurman, buurvrouw, broer, zus, vriend of vriendin een verhaal dat hierop aansluit. Verzamel deze verhalen dan

Schaamte en falen

Schaamte is overal, in elke cultuur en in elke laag van de bevolking. Ook zijn er veel soorten schaamte; schaamte voor geld, gevoelens, gedachten, cultuur en geloof. Het lijstje waar we ons voor kunnen schamen is onbeperkt omdat het een persoonlijke ervaring is.

Schaamte is, in essentie, een gevecht binnen jezelf, tegen jezelf. Hierdoor wordt het moeilijker om je te verbinden, relaties aan te gaan of een open gesprek te voeren.  Maar ook door dat waaraan je denkt te moeten kunnen voldoen.

Het idee dat je in de ogen van een ander gefaald hebt en waardeloos bent en dat de ander dit beaamt, geeft een gevoel van schaamte. Het is een pijnlijke, negatieve en zelfbewuste emotie. Je zou het liefst willen wegkruipen en de ander willen vermijden omdat deze je het gevoel geeft van dat je ‘minder waard’ bent.

Maar er zijn ook situaties waaraan niets te doen is en die je kunnen overkomen, zoals bijvoorbeeld ziek worden of zonder werk geraken of in de schulden terecht komen. Zolang je niet het beeld van jezelf kunt ophouden dat je succesvol en gelukkig bent, komt het gevoel dat je gefaald hebt om de hoek kijken.

Je kunt je ook schamen voor je ouders, partner, kinderen of vrienden wanneer ze zich volgens jou niet verhouden tot wat voor jou de norm is of naar wat volgens jou gangbaar is. Durven ouders bijvoorbeeld openlijk te praten over kinderen die niet zo succesvol zijn in het leven? Durven we eerlijk te vertellen over wat moeilijk is in het leven, durven we gewoon kwetsbaar te zijn?

Franciscaans verhaal

Op een nacht toen alle andere broeders sliepen, riep een van de broeders opeens: ‘Ik ga dood, broeders, ik ga dood van de honger.’

Meteen haastte Franciscus zich om het zieke schaapje effectief te hulp te schieten. Hij liet een maaltijd klaarmaken die helemaal bestond uit lekkere hapjes, al waren ze eenvoudig. Omdat er geen wijn was, verving hij die zoals hij wel vaker deed door water. Zelf begon hij als eerste te eten en hij nodigde met een beroep op de naastenliefde de andere broeders uit. Zo kon hij voorkomen dat de zieke broeder zich een ongeluk zou schamen.

Vrij naar 2 Celano 22

Persoonlijk verhaal

Had mijn zoon maar iets wat iedereen kon zien aan de buitenkant, een gebroken arm of zo. Dan was het helder voor iedereen. Nu met die intelligente lockdown vond hij het heerlijk om in alle rust thuis te kunnen werken, maar na lange tijd ging het toch te zwaar wegen. Hij raakte in een isolement, werd depressief en kon niet meer werken. Gelukkig heeft hij vrienden die hem af en toe komen halen voor een wandeling of zo.

Nog niet zo lang geleden kreeg een zieke collega een fruitmand thuisbezorgd. ‘Ik denk niet dat ik een fruitmand krijg’, zei mijn zoon laatst. Zo’n opmerking snijdt in mijn hart. Ik wou dat ik iets kon doen voor hem, maar ik voel mij onmachtig als moeder. Dat gevoel herkent elke ouder wel, vermoed ik.

Het gevoel dat mijn dochter mij geeft, knaagt aan mij. Zij is depressief en al jaren in behandeling. In haar slechte periodes geeft ze me het gevoel dat ik gefaald heb naar haar toe. Ik loop op eieren, durf niet spontaan te bellen of langs te gaan. Elke actie, maar ook wanneer ik niets doe, voelt alsof ik in overtreding ben, alsof ik iets verkeerd doe.

Ik ben trots op mijn kinderen maar wanneer het niet goed met ze gaat vraag ik me telkens af ‘wat heb ik fout gedaan?’ Dat gevoel had ik al toen ze klein waren. Alleen weet ik niet wat ik verkeerd heb gedaan.

Wanneer vrienden vertellen over de successen van hun kinderen of over hun gezellig samenzijn voel ik schaamte. Wat kan ik vertellen? Het staat zo haaks op hun verhaal. Ik heb het gevoel dat ik het niet goed heb gedaan en daar schaam ik me weer voor.

Misschien helpt dit verhaal andere ouders om zich niet langer meer te schamen voor wat hun kinderen is overkomen. Gelukkig heb ik ook momenten dat ik intens kan genieten met hen wanneer het goed met ze gaat.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven